The Davao Sunday Runners Club Inc. were organizing for the 22th the "Davao Finishers Marathon" and for the first time an 'Ekidenrun', on November 12, 2005 

_What is an Ekidenrun?
Dat is een estafetteloop over 42 km die wordt afgelegd door 9 lopers waarvan de laatste 2 km aflegt.
De lopers dragen een sjerp die bij de wisseling van lopers wordt over gegeven bij het wisselstation.
'Eki'=station, 'den'=over(door) geven.
Het is een Japanse vinding en het is populair geworden in verschillende werelddelen als China, Kenya, Tanzania en nu dus ook in Davao-city Filipijnen.
_De eerste Ekiden-relay was in 1917, tijdens de 50ste viering ter gelegenheid van het veranderen van hoofdstad van Kyoto naar Tokyo.
Deze nieuwe wijze van estafette lopen was 'Ekiden' genoemd door de dichter Toki Zemmaro (1885-1980), hij was in die tijd Hoofd van het stedelijk nieuwsblad 'Social Affairs Department'.
De Ekidenrun is vooral geschikt voor bedrijven en (overheids)kantoren.
De direkteur of president wordt gehouden de laatste 2 kilometers te lopen/rennen.
Tommy and Mario

_Zaterdagochtend om 05.30 per bus (7 uren ver) naar Davao vertrokken waar ik een goedkoop hotelletje had gevonden vlakbij de start/finish-lokatie, misschien 400 meter dichtbij en dat is natuurlijk heel mooi!

_Eerst een opfrisser in het hotel, dan een wandeling naar het nog dichterbij gelegen Victoria Plaza, dat is een hele grote Super Mall (de start is op de parkeerplaats), daar wat rond gekeken (en bekeken worden!) om vervolgens vroeg te gaan slapen want voor een start om 4 uur moet ik toch wel om 3.15 opstaan.
Het bleek geregend te hebben, niet veel maar de luchtvochtigheid zou hoog zijn en dat bleek!
Natuurlijk totaal geen wind en een bewolkte hemel, daar was ik al 'bang" voor.
M'n spullen liggen klaar en ook de pot met vaseline want alles wat maar schuren kan wordt afdoende ingevet, inclusief hakken, tenen en zelfs m'n 'zaakje' gaat in de vaseline.
In het startvak aangekomen heb ik nog 10 minuten om wat te drinken en te rekken-strekken.
Ororunner Benigno Bonachita after 42 km.

M'n clubgenoot Pedro Pujas zie ik ook en hij gaat voor de 42 km, dat is 2 X mijn parcours.
Nog 2 andere clubgenotem lopen de 42 km. waaronder een 'oud'legerman van 50+ jaar, klein maar heel snel!
Wonder oh wonder, we starten exact op tijd.
We maken, na wat korte stukken weg, een grote langwerpige lus om het vliegveld van Davao, een soort rondje basis?
Het is (buiten de straatverlichting) nog stikdonker en ik ga me direkt concentreren op m'n hartslagmeter wat m'n enige loopmaat is, ik loop zo'n beetje rond de 145.
M'n zweetsecretie komt snel op gang en ik ben de grote groep al vlot kwijt, dan volgt na een paar km één lang recht stuk weg en wat blijkt.... deze weg golft over de hele lengte tot aan het keerpunt wel zo'n 7 tot 8 maal met lange stukken 'vals plat'.
Halverwege dit stuk komen me een paar dames achterop, maar ik blijf m'n eigen metertje gehoorzamen.
Ook komt op zeker moment de eerst drinkpost in zicht en dat wordt even schrikken want het water is zwaar gechloreerd en komt dus uit de kraan, dat wil je liever niet drinken, toch moet ik deze run blijven innemen.

almost Christmas, so santa is sending help in the finishline

Dan kom ik bij het keerpunt ongeveer halverwege op 59 minuten, dat is volgens m'n schema.
Het is nog steeds erg donker en het verkeer begint nu op gang te komen.
De weg terug is helemaal vlak en het gaat goed, van m'n zweten merk ik nu niet zo veel, ik ben al nat vanaf het begin en ik pak bij elke drinkpost 1 of 2 plasticzakjes met water aan.
Het begint vanaf 5.30 snel licht te worden en ik zie ver voor me 2 lopers, achterom kijken doe ik niet.
Nog ongeveer 5 km te gaan en ik check m'n tijd of het allemaal een beetje klopt, dat doet het.
M'n hartslag begint nu stiekum op te lopen maar ik ben ook een beetje in de achtervolging van dat groepje van 2 man, nog 3 km en ik loop nu een tempootje hoger.
Aan de andere kant van de brede autobaan ontdek ik nu ook een eenzame runner en ik steek over om bijna gelijk met hem te komen maar hij blijft een vast tempo houden waaraan ik me aanpas en wat me net niet te snel gaat.
Het laatste rechte stukje komt de grote groep zojuist gestarte 5 km runners op me af, die zijn exact om 6 uur gestart, ze zijn snel voorbij en ik heb vrij baan voor m'n eindsprint.my last 100 meter

Nog 200 meter, ik voel dat het moet kunnen, heb nog goede benen en ik steek m'n enige concurrent (tot zijn verrassing) voorbij om in een mooie versnelling de eindstreep te passeren.
Dat ik niet overdrijf wat m'n transpiratie betreft, moet je horen ....... ik sta na meer dan 15 minuten nog zo na te zweten, dat het bijna genant is, want het lekt me in straaltjes uit m'n short, of ik in m'n broek sta te plassen!
Ik weet niet hoeveelste ik binnen ben gekomen en hoeveel runners er aan de halve meededen, m'n tijd heb ik zelf geklokt op 2 uur en 1 minuut, daar teken ik voor.
Dit was voor mij een run voor de fun, om te ervaren of en hoe ik 21 km in dit klimaat (het beste) kan lopen.
Een wedstrijd lopen wil ik niet, dat is me te riskant,  misschien in mijn categorie, hahaha, er zijn hier nauwelijks lopers boven de zestig, als ze al nog leven?
Omdat ik deze run als een 'training' heb gelopen was ik na afloop niet erg moe zodat ik nog wat kon ondernemen in de stad.
Wel veel nadorst gehad gedurende de rest van die dag.
Patrick helps Tommy

_Vervolgens is het wachten op Pedro(Tommy) Pujas.
Hij wordt niet eerste want daar komt nummer 1 al aanstormen, ook niet 2 en niet 3.
Na de derde finisher duurt het 'nogal' voordat hij eindelijk in zicht komt samen met de jonge clubgenoot Patrick Congob die als steun met hem de laatste kilometers aflegt.
Tommy had zelfs concurrenten voor laten gaan omdat hij gebrek aan mentale power had.
_Tommy zat die dag niet goed in zijn vel, hij had een dag tevoren omtdekt dat zijn vrouw 'vreemd' ging en met zijn 4 koters is dat een groot probleem.
Tsja, dat komt ook voor, dat niet alleen de mannen hun 'heil' elders zoeken.
Eénmaal thuis heb ik met hem gepraat met behulp van m'n huisgenoot, er werd gehuild maar ook gelachen want die andere man kreeg nogal wat negatieve beschrijvingen te verduren, misschien doe ik daar nog wel eens verslag van in m'n dagboek, maar dan meer in het algemeen.

_Een dag later, maandagmiddag 1 PM per bus vertrokken terug naar Cagayan waar we om 8 uur arriveerden met al de Davao-lekkernijen die vooral geënt zijn op de Doerianvrucht, het symbool van de stad Davao!

Redactie: sandy rijskamp
Cagayan de Oro, 17 december 2005

 

---